தூரத்து மழைத் துளியின் 

இமை இடுக்கில் 

இடைபடும் கண்ணில் 

கனியாத கலையாத 

கசிந்தோடும் கனவு !

அந்த சில நொடி

மழைத் துளி !
என் கண்ணீரைத் தேக்கி மறைத்த
கண்களின் கடவு சொல் !

எங்கே சென்றாய் பெண்ணே...
என் தனிமைகளையும்
உன்னோடு மூட்டைக் கட்டிக் கொண்டு
எங்கே சென்றாய்...
உன்னை அழைத்தும்...
அலைந்தும்..,
கரைகிறேன்..
கரை சேர்க்க இல்லது போனாலும்
ஒரு முறை என்னூடே
நீந்தி போ...

இலை உதிர்வதாலே
கிளை மடிவதில்லை...
மழைத் துளியின்
ஈரம் வரும் வரை
தவம் முடிவதில்லை...

(கண்ணத்தில் முத்தமிட்டால் படமும் பொன்னியின் செல்வனும் ஒரே நேரத்தில் என்னை சந்தித்ததின் விளைவு கீழே)

மறத்தினில் அறம் கொண்டு
பள்ளிப்படை ஏன் சென்றாய்
ஏலேல சிங்கா...

போரினில் விலக்கமைத்துப்
பகைகுடி ஏன் காத்தாய்
ராஜ ராஜா...

கருவறுப்பான் என அறிந்திருந்தால்
உறவருத்திருப்பீரோ
பாண்டிய மன்னா....

பிற்காலம் நடப்பதை அக்காலம் அறிந்தாரில்லை...

ஓ இனங்களே...
பிற்காலம் நடப்பதை இக்காலமும் அறிந்தாரில்லை !!!

கடலில் நீந்தியே
கரையைத் தேடும்
முடவன் போல்
நான் உன்னைத் தேடினேன்...
புயலாய் நீ என்னைப்
புரட்டியே போட்டிடினும்
இழந்துப் போக
கட்டுமரம் கூட இல்லை என்னிடம்...

அதுவே
மௌனம் என்றும் ஆகலாம்...

 

மென்று தின்று முடிக்கும் மணித்துளிக்குள்
அசை போட்டது மனது
சில பல வருடங்களையும்
ஒரு சில உணர்வுகளையும்...

கண்ணுக்குத் தெரியாமல்
கள்ளனாய் உறவாடி...

நெஞ்சத்தின் நினைவுகள்
அறியாது களவாடி...

சிந்தையின் சிதறலாய்
சில பொழுதே வந்தோடும்
கனவே...

உன்னோடு சின்னதாய் ஓர் உடன்படிக்கை...
கையேடு ஏதுமில்லா ஒரு கனவு அறிக்கை...

எங்கேயும் திருடாமல்
எல்லைகள் மீறாமல்
விரல்கள் நீட்டிடினும்
மூக்கின் நுனி உரசாமல்...

உள்ளத்தின் உணர்வுகள் பகிர்கிறேன்...
என்னோடு உறவாட உன்னை விழிக்கிறேன்...

பள்ளியறை பாடம் தாண்டி
மரத்தடியை வருடி விட்டு....
இறுதி முகம் பார்த்த அந்த
கணக்குப் பரீட்சை மறைத்துவிடு...

நேசமுகம் காட்டும் அந்த
குட்டி சண்டை காட்டி விட்டு...
எங்கேயேனும் காண ஏங்கும்
ஏக்கங்கள் தவிர்த்து விடு....

கல்லூரி சாலை நிறையும்
பூவிதழ்கள் நுகர்ந்து விட்டு...
பாதங்கள் பட்டு வந்த
சுவடுகள் அழித்து விடு...

கூடி பேசி சிரித்து சிலிர்த்த
நட்புணர்வைப் படித்து விட்டு...
வேறு திசையாய் விரிந்து பிரிந்த
நண்பர்கள் புரட்டி விடு...

கை கோர்த்து நடைபயின்ற
நினைவலைகள் மீட்டி விட்டு...
அவள் விரல் பிரிந்த வேதனைகள்
தொடாமல் நகர்ந்து விடு...

உறவாக உணர்வாக
சொன்ன கதை படம் காட்டி...
ஊராகி போய் விட்ட
செய்தியினை மறைத்து விடு...

இணக்கமாய் இனிதே செல்லும்
ரயில் பயணம் ஓட்டி விட்டு...
பயணம் முழுதும் விலகி ஓடும்
தண்டவாளம் நிறுத்தி விடு...

முழு மதியின் தாரகையோ
புவி முழுதின் தேவதையோ...

மழலை மொழி பிதற்றும்
தமிழ் மொழியின் காவியமோ...

செல்ல சினுங்கலிலே
மொட்டவிழ்க்கும் பூ மலரோ...

கோப தொனி தொடக்கும்
மை இமையின் கண்ணழகோ...

பச்சரிசி பல் வரிசை
பால் மணத்தின் சான்றிதழோ...

அலையலையாய் கூந்தல் கண்டே
கார் முகிலும் ஏங்கியதோ...

சப்பாணி கொட்டும் கைகள்
பட்டின் மென்மை போன்றதுவோ...

கிள்ளை மொழியின் குரலில்
குயிலின் கானம் தோற்றதுவோ...

என் முன் ஜென்ம
மா தவத்தின்
புண்ணியம்
நீ என் மகளோ....

கையாழ்வதரியது
பதை பதைக்கிறேன்....

வெறுமையைத் தாண்டியும்
நெஞ்சினை நிரப்பிடும்
உன் நினைவுகள்
மறைப்பதென் அகங்காரமே....

'எனை மறந்தே போனாயோ ?'
என்கின்ற கேள்வியை
மறைப்பதற்கே இந்த
அகங்காரம் என்கின்ற அரிதாரமே...

கலைந்தே பிரிந்திடினும்
கறையின்றி கலந்திடும்
மேகம் ஆகிப் போகாதோ
இந்த மனது...
சிறு உறசல்களிலேயே
கண்ணாடி சிதறல்களாய்...

கேட்டும் கிடைத்திடா அன்பும் 
கொடுத்ததும் புரியப்படா அன்பும் 
வெறுத்தும் திணிக்கப்படும் அன்பும் 
கொடுமையானது...
வெறுமையானது...

எண்ணில் கணிதம் இணைகின்ற வினையில்

ஏழு திங்கள்